27.4 C
Athens
Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου, 2021
Blog

Παραγάδι αφροπατωτό.

Κείμενο φωτογραφίες: Νίκος Λυμπερόπουλος

Η πρόβλεψη της μετεωρολογικής υπηρεσίας ήταν ότι την επόμενη ημέρα το μεσημέρι ο αέρας θα φτάσει τα 4 έως 5 μποφόρ, αλλά έδινε εξασθένηση αργά το ίδιο βράδυ. Έτσι αποφασίσαμε να ρίξουμε από ένα βραδινό παραγάδι και να το σηκώσουμε με το ρόδισμα της αυγής.

Τα παραγάδια ήταν νεταρισμένα από την προηγούμενη εβδομάδα, έτοιμα να δολωθούν και μεταξύ ούζου με τσίρο ιδιοκατασκευής, καταλήξαμε στο είδος των δολωμάτων που θα ήταν περισσότερα του ενός, ενώ το παραγάδι μας αυτή τη φορά θα ψάρευε αφροπατωτά.
Για τη δόλωση των παραγαδιών μας χρησιμοποιήσαμε ολόκληρη αθερίνα, φρέσκια γαρίδα, και σουπιά παραγουλιασμένη προσεκτικά για να παραμείνει άσπρη χωρίς μαυράκια και κόκκους άμμου, την οποία τεμαχίσαμε ανάλογα με το μέγεθος των αγκίστρων του παραγαδιού.

ΤΟ ΠΑΡΑΓΑΔΙ ΠΟΥ ΡΙΞΑΜΕ
Το κάθε παραγάδι μας αποτελείται από 150 αγκίστρια. Η μάνα του είναι 50 χιλιοστά, το μήκος του παράμαλλου 1,5 μέτρο, το πάχος του 30 χιλιοστά ενώ η απόσταση του ενός παράμαλλου από το άλλο περίπου 3 μέτρα.
Για να ψαρέψει το παραγάδι μας αφροπατωτά, δέσαμε ένα φελλάρι μετά από κάθε 10 αγκίστρια. Αυτό έγινε πολύ απλά και χωρίς κόπο χωρίς μάλιστα να επέμβουμε στο αλιευτικό μας εργαλείο, είτε με κοψίματα, είτε με προσθαφαιρέσεις. Απλά μετά από κάθε 10 παράμαλλα, στο ενδέκατο αντί για δόλωμα καρφώσαμε ένα φελλάρι.
Όταν το παραγάδι πέσει στη θάλασσα λόγω της άνωσης που προσδίδει ο φελλός, ανεβάζει μέρος της μάνας και των παράμαλλων από τον πυθμένα προς την επιφάνεια, έτσι το παραγάδι ψαρεύει πατωτά αλλά και πιο πάνω.

Η ΔΟΛΩΣΗ
Η διαδικασία της δόλωσης και του ριξίματος του παραγαδιού στη θάλασσα παίζει σημαντικότατο ρόλο, γιατί αν κάτι παραλείψουμε, το αλιευτικό μας εργαλείο θα μπερδευτεί και θα πάει τσάμπα ο κόπος μας.
Πριν ξεκινήσουμε τη διαδικασία, ρίχνουμε χαλικάκι θαλάσσης μέσα στη λεκάνη μας πάνω στην πετονιά έως ότου σκεπαστεί.
Ξεκινάμε πάντα από το τελευταίο αγκίστρι γιατί αν δολώσουμε το πρώτο, το παράμαλλο θα κρεμάσει πολύ, τόσο που θα φτάσει στον πάτο της λεκάνης από τη εξωτερική πλευρά και θ’ ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα.


Ξεκαρφώνουμε το αγκίστρι από το φελλό, το τραβάμε λίγο, δολώνουμε και κρεμάμε γύρω – γύρω στη λεκάνη τα αγκίστρια με τη σειρά ένα – ένα με προσοχή να μην τα μπερδέψουμε, ή ακόμη έχοντας χαράξει με μαχαίρι το γύρω ελαστικό υλικό, εφαρμόζουμε για περισσότερη ασφάλεια εκεί το κάθε δολωμένο αγκίστρι.

ΠΩΣ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΓΑΔΙ.
Τα δυο παραγάδια που επρόκειτο να ρίξουμε τα δολώσαμε από το βράδυ. Γύρω στις 10.00 ήταν έτοιμα, τα σκεπάσαμε με εφημερίδες βρεγμένες με θαλασσινό νερό ώστε να διατηρηθούν υγρά τα δολώματα και πήγαμε για ύπνο.
Στις 2.00 τα ξημερώματα βρισκόμασταν στο λιμάνι προθερμαίνοντας τον κινητήρα του σκάφους Ο αέρας είχε πέσει, αλλά υπήρχε φουσκοθαλασσιά η οποία όμως δεν ήταν απαγορευτική κατ’ αρχήν για την πλεύση και κατά δεύτερο λόγο για το ρίξιμο των παραγαδιών. Λίγο πριν τις 3.00 είχαμε φτάσει στον τόπο που θα ρίχναμε τα παραγάδια.


Αν δεν γνωρίζουμε το βάθος της θάλασσας το μετράμε είτε με βυθόμετρο είτε με το βαρίδι που έχουμε δέσει έτσι κι αλλιώς στις 3 σημαδούρες που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε. Το ρίχνουμε στη θάλασσα και μόλις πατώσει δένουμε το σχοινί στη σημαδούρα, ξαναμαζεύουμε, πηγαίνουμε στο πίσω μέρος της βάρκας και πετάμε στη θάλασσα την πρώτη σημαδούρα κρατώντας το βαρίδι.
Μόλις ξετυλιχτεί το σχοινί που είναι τυλιγμένο γύρω της, αφήνουμε το βαρίδι και την αρχή του παραγαδιού που έχουμε δέσει σ’ εκείνο το σημείο. Αυτό γίνεται για να μην στρίψει η μάνα επάνω στην καλούμα της σημαδούρας οπότε θα χάσουμε αγκίστρια, θα έχουμε και μπερδέματα..
Ξεκινάμε τη βάρκα σιγά – σιγά και το παραγάδι αρχίζει να πέφτει στη θάλασσα. Για να είμαστε σίγουροι ότι θα το μαζέψουμε όλο, ρίχνουμε ανάμεσά του άλλη μία ή και δυο σημαδούρες (τις οποίες και δένουμε στη μάνα) οπότε σε περίπτωση κολλήματός της σε κάποιο βράχο αναγκαστικά την κόβουμε, δένουμε άλλο καλαδούρι, πηγαίνουμε στην πιο κοντινή σημαδούρα και συνεχίζουμε το μάζεμα από εκεί.

ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΓΑΔΙ.
Τα παραγάδια μας είχαμε υπολογίσει να ψαρέψουν περίπου δύο ώρες ώστε συν τοις άλλοις να μη μας βρει ο καιρός που είχε προβλέψει το μετεωρολογικό. Με τη βοήθεια του οργάνου φτάσαμε στον τόπο που είχαμε ρίξει κι αρχίσαμε να μαζεύουμε.


Η διαδικασία του μαζέματος: Πηγαίνουμε στο μπροστινό τμήμα του σκάφους και αφού τυλίξουμε το σχοινί της πρώτης σημαδούρας φέρνουμε την αρχή του παραγαδιού στη βάρκα. Λύνουμε το σημείο που είχαμε δέσει όταν ξεκινούσαμε το ρίξιμο του παραγαδιού, τραβάμε σιγά – σιγά από τη θάλασσα τη μάνα και την τοποθετούμε μαζί με τα παράμαλλα στη λεκάνη, ενώ θα πρέπει πάντοτε η βάρκα να ακολουθεί την κατεύθυνσή της. Δεν καρφώνουμε ποτέ αγκίστρια στους φελλούς ούτε τα ξεδολώνουμε αν δεν είναι φαγωμένα. Ξαγκιστρώνουμε μόνο τα ψάρια πού έχουμε πιάσει ή κόβουμε το παράμαλλο κοντά στο στόμα του ψαριού αν έχει καταπιεί το δόλωμα και αντικαθιστούμε το αγκίστρι κατά τη διάρκεια του νεταρίσματος. Ο έτερος ψαράς πού βρίσκεται μαζί μας στη μηχανή ή στα κουπιά είναι πάντα έτοιμος για βοήθεια, ενώ εκείνος πού λεβάρει έχει δίπλα του την απόχη για τα μικρότερα, ή το γάτζο για τα μεγαλύτερα ψάρια που έχουν πιαστεί.
Το μάζεμα του παραγαδιού γίνεται κόντρα στον αέρα – αν φυσάει . Σε περίπτωση πού έχει βγάλει καιρό και πρέπει να σηκώσουμε οπωσδήποτε το παραγάδι, λεβάρουμε πρίμα.
Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου μας βρήκαν να μπαίνουμε στο λιμάνι έχοντας στα πανέρια μας άφθονους σαργούς, μελανούρια και λυθρίνια. Σιγά – σιγά ο καιρός «φόρτωνε» και ίσως γι’ αυτό και τα ψάρια έτρωγαν ότι έβρισκαν, γιατί όπως γνωρίζουμε συνήθως πριν την κακοκαιρία πέφτουν σαν τρελά και τρώνε.

Κείμενο φωτογραφίες: Νίκος Λυμπερόπουλος

#psaremagiaolous#fishingingreece#fishing#psarema#psaremaskafos#psaremakalami#psarodufeko#ypovrihiopsarema#boats#fouskoto#boating#Greece#summer#summeringreece#sea#sail#sailing#sailinggreece#photography#holiday#instatravel#sun#beach#yachtingingreece#greek#greekislands#tours#trips#sindagesmagirikis#recipe

Καλαμάρια στα βαθιά μέρα – μεσημέρι.

Κείμενο – φωτογραφίες   Νίκος Λυμπερόπουλος.

Μπορεί τα χρόνια να περνούν, οι τρόποι αλίευσης όμως παραμένουν σχεδόν ίδιοι. Μόνο τα εργαλεία αλλάζουν που συνάδουν με την εξέλιξη της τεχνολογίας, κατά τα άλλα οι συνήθειες και οι αντιδράσεις των αλιευμάτων παραμένουν ίδιες.

Οι παππούδες μας που ψάρευαν καλαμάρια, τοποθετούσαν στη βάρκα ένα μικρό πυροφάνι, ή μια απλή λάμπα ή μια λάμπα ασετιλίνης, που σκοπό είχε να φωτίζει την επιφάνεια σ’ ένα μικρό βάθος και για μια περιορισμένη σχετικά περιοχή. Καλάριζαν στη θάλασσα την πετονιά, η οποία αποτελείτο από ένα απλό γερό νήμα, ή πετονιά, στο οποίο έδεναν την καλαμαριέρα και μας εξηγούσαν: «Η καλαμαριέρα αποτελείται από ένα μεταλλικό μολυβωμένο σώμα ή από μολύβι μόνο, που συνήθως βάφεται άσπρο. Το σχήμα αυτού του τεχνητού δολώματος για καλαμάρια, μοιάζει με μια μεγάλη ελιά. Στην άκρη υπάρχει μια σειρά από βελόνες πολύ μυτερές, τοποθετημένες ακτινωτά, οι οποίες είναι εστραμμένες προς τα πάνω. Άλλοι τύποι καλαμαριέρας, αποτελούνται αντίθετα από έναν μεταλλικό σωλήνα, καλυμμένο με χρώμιο που στην μια άκρη του έχει το δαχτυλίδι με το οποίο συνδέεται η μάνα και στην άλλη άκρη οι βελόνες που είναι λοξά γυρισμένες προς τα πάνω σε ακτινωτή διάταξη, όπως στον προηγούμενο τύπο.»
Χρησιμοποιούσαν την καλαμαριέρα χωρίς άλλο δόλωμα, ενώ άλλοι έδεναν στο σώμα της καλαμαριέρας ένα ψάρι, ένα πόδι από κότα, ένα κομμάτι κρέας, ή λαρδί. Αυτή η τροφή είχε σκοπό να κρατά καλύτερα το καλαμάρι όταν ψαρεύεται: «Όταν φτάσουμε στην κατάλληλη περιοχή και ανάψουμε τη λάμπα, αφήνουμε να τρέξει η πετονιά που βαστά την καλαμαριέρα μέχρι να αγγίξει το βυθό. Μετά την σηκώνουμε λίγο και κατόπι σιγά – σιγά την βγάζουμε έξω στην επιφάνεια. Στις πλούσιες περιοχές σε καλαμάρια και τις τυχερές βραδιές δεν χρειάζονται ιδιαίτερες μανούβρες για να προσελκύσουμε τα καλαμάρια που ρίχνονται αμέσως στο τεχνητό δόλωμα. Άλλες φορές αντίθετα, είναι αναγκαίο να κινούμε την καλαμαριέρα με αργή κίνηση, από κάτω προς τα πάνω και αντίστροφα. Αυτές οι μανούβρες σκοπό έχουν να τραβήξουν την προσοχή των καλαμαριών.

Η αίσθηση του «χτυπήματος»
Το καλαμάρι συνήθως ρίχνεται χωρίς κανένα δισταγμό στην καλαμαριέρα κι έτσι καρφώνωνται τα πλοκάμια του επάνω στις βελόνες. Ο ψαράς θα αισθανθεί κάποιο βάρος, αλλά δεν αισθάνεται τραβήγματα ή κεφάλια όπως με τα ψάρια, παρά αντίσταση κατά διαστήματα. Με γρήγορες κινήσεις των χεριών καρφώνει το καλαμάρι που διαπερνάται από τις βελόνες, ενώ αμέσως μετά το κάρφωμα πρέπει να ανέβει το καλαμάρι στο σκάφος όσο πιο γρήγορα είναι δυνατό.
Τα καλαμάρια στις μέρες μας πάντως, τα ψαρεύουμε με καλαμαριέρες – ψαράκια που αγοράζουμε από τα καταστήματα ειδών αλιείας, απ’ όπου μπορούμε να προμηθευτούμε και συρμάτινες αρματωσιές, ή αν προτιμάμε μπορούμε να δέσουμε δικές μας, χρησιμοποιώντας πετονιά.

Οι κλασσικοί ψαράδες κρατάνε τη μάνα που είναι τυλιγμένη με καρούλα στο χέρι και ανεβοκατεβάζουν μέχρι να «χτυπήσει το καλαμάρι». Αυτός είναι μεν ο κλασσικός τρόπος, εγκυμονεί όμως τον κίνδυνο να χάσουμε ένα καλό και πολύ βαρύ καλαμάρι κατά την άνοδο της πετονιάς, διότι μπορεί να έχει πιαστεί μόνο από το μακρύ λεπτό πλοκάμι του και όχι από τα μικρά όπως στην φωτο. Καθώς τραβάμε την πετονιά και ενώ εκείνο ασκεί δύναμη προς τα κάτω, το πιθανότερο είναι να μην αντέξει το πλοκάμι, να σπάσει κι έτσι εμείς θα χάσουμε το καλαμάρι, ενώ εκείνο τρομαγμένο θα συμπαρασύρει και το υπόλοιπο κοπάδι, οπότε αντίο ψάρεμα.
Πιο σίγουρος τρόπος είναι αυτός με τη χρήση καλαμιού και μηχανισμού, όπου μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε εκείνο με το οποίο κάνουμε συρτή με μολύβι φύλακα – ή και με πιο ελαφρύ εργαλείο – όπου ο προαναφερόμενος κίνδυνος ελαχιστοποιείται.
Κατά την άνοδο του καλαμαριού και όποτε αυτό ασκεί πίεση προς τα κάτω, δουλεύουν τα φρένα του μηχανισμού που έχουμε ρυθμίσει ανάλογα με το βάρος του κι έτσι το πλοκάμι δεν σπάει, οπότε οδηγούμε το καλαμάρι στη βάρκα με ασφάλεια.

Αρματωσιά
Για να φτιάξουμε την αρματωσιά μας δένουμε πάνω σε πετονιά 60 mm, τρείς έως πέντε, καλαμαριέρες διαφόρων φωσφορούχων χρωμάτων για τη νύχτα, ενώ προτιμούμε έντονο κόκκινο, πράσινο ή πορτοκαλί για την ημέρα. Το παράμαλλο είναι μήκους 5 – 6 πόντων, διαμέτρου 30 – 45 mm, σε απόσταση καλαμαριέρας από καλαμαριέρα 40 έως 60 πόντους. Η απόσταση αυτή αυξάνεται όσο πιο βαθιά ψαρεύουμε. Στο τέλος δένουμε βαρίδι σε σχήμα αχλαδιού, το οποίο καλό θα είναι να διαθέτει και στριφτάρι. Αν ψαρεύουμε ρηχά, (10 – 15 μέτρα) μπορούμε χρησιμοποιούμε μόνο μια καλαμαριέρα δεμένη σε απόσταση από το βαρίδι τόση, ώστε το ψαράκι να βρίσκεται περίπου 10 – 30 πόντους πάνω από την φυκιάδα αφού έχει πατώσει το βαρίδι.

Συνήθειες και τεχνική
Τα καλαμάρια συναντάμε νύχτα, ή ξημέρωμα, αλλά και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας ανάλογα με τις διαθέσεις τους. Τα ψάχνουμε σε κεφάλια με φυκιάδες ή σε αποχές ή κοντά στον αφρό αλλά και παρακάτω, συνήθως εκεί που μαζεύονται μικρόψαρα, τα οποία αποτελούν τη λεία των καλαμαριών. Τα καλαμάρια τα ψαρεύουμε με καλαμαριέρες νύχτα με φεγγάρι, ξημέρωμα ή σούρουπο, από τον Σεπτέμβριο μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου – ανάλογα την περιοχή – βαθιά, ρηχά, σε κεφάλια με φυκιάδες ή σε αποχές, ή κοντά στον αφρό αλλά και παρακάτω, διότι όπως προαναφέραμε λειτουργούν ανάλογα με τις διαθέσεις τους.
Ρίχνουμε την πετονιά μας κι αφού πατώσει σηκώνουμε μισή οργιά. Καθώς η βάρκα μας μετακινείται ανεβοκατεβάζουμε το καλάμι μας αργά πάνω κάτω, σηκώνουμε λίγο και επαναλαμβάνουμε μέχρι να συναντήσουμε το κοπάδι. Κατ’ αυτό τον τρόπο τα ψαράκια-καλαμαριέρες μοιάζουν ζωντανά, έτσι τα καλαμάρια ξεγελιούνται και απλώνουν τα πλοκάμια για να τα πιάσουν. Εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε ένα βάρος, αμέσως τραβάμε με μια κοφτή κίνηση για να καρφώσουμε το κεφαλόποδο με τις βελόνες της καλαμαριέρας, ενώ μετά τυλίγουμε με σταθερό ρυθμό ώστε να το φέρουμε στη βάρκα.

Τα φρένα του μηχανισμού τα ρυθμίζουμε ώστε τη στιγμή που το καλαμάρι κάνει το πρώτο τράβηγμα να δουλέψουν τα φρένα, ενώ μόλις σταματήσει να συνεχίζει κανονικά η άνοδός του. Το πόσο θα σφίξουμε ή θα ελευθερώσουμε τα φρένα εξαρτάται από το πόσο βαρύ είναι το καλαμάρι. Προσοχή! Όταν επάνω στις καλαμαριέρες μας εντοπίσουμε βεντούζες καλαμαριών, αυτό σημαίνει ότι είναι χορτάτα, ενώ στην περίπτωση πού κοπεί πλοκάμι καθώς ανεβάζουμε το καλαμάρι, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι ν’ αλλάξουμε θέση γιατί τρομαγμένο από το σοκ, συμπαρασύρει μαζί του όλο το υπόλοιπο κοπάδι.

Αναζήτηση και αναγνώριση
Τα καλαμάρια αναζητούμε σε σημάδια που ξέρουμε ότι κυκλοφορούν αναζητώντας τροφή, ο προτεινόμενος όμως τρόπος είναι η χρήση fish finder. Το συγκεκριμένο που χρησιμοποιούμε τα απεικονίζει ως μικρές κάθετες διακεκομμένες μαύρες γραμμές, ενώ σε άλλα βυθόμετρα μπορεί να είναι κόκκινες, μπλέ ή πράσινες, ανάλογα την μάρκα και τον τύπο. Το ανέβασμα του καλαμαριού, χαρακτηρίζεται απ’ το σημαντικό βάρος – αντίσταση στην πετονιά, που οφείλεται στο γεγονός ότι το ανοίγει σαν ομπρέλα, ενώ όταν βγει στην επιφάνεια μαζεύεται απότομα και αποβάλει νερό. Αυτός είναι άλλωστε και ο τρόπος με τον οποίο κινείται μέσα στην θάλασσα. Η αντίσταση του καλαμαριού είναι σημαντική, αν δε ένα καλαμάρι είναι μεγαλύτερο από κιλό, τότε πραγματικά για να το ανεβάσουμε με το χέρι χρειάζεται κόπος, αλλά μεγαλώνει η πιθανότητα απώλειας του κεφαλόποδου, ενώ με καλάμι και μηχανισμό τα πράγματα απλοποιούνται με σωστά ρυθμισμένα τα φρένα..

Μαγειρικά μυστικά νοστιμιάς του Γιώργου Μάγειρα.
Κατά το καθάρισμα του κεφαλόποδου προσέξτε να μην σπάσει η κύστη με το μελάνι του όπως φαίνεται στη φωτογραφία,

όχι μόνο για να μην γίνουμε χάλια, αλλά και διότι με αυτό μπορούμε να φτιάξουμε κορυφαίο γκουρμέ πιάτο, όπως μαύρο ριζότο με σαφράν, ή σπαγγέτι με μελάνι, που είναι θαυμάσιος συνδυασμός με τα καλαμάρια. Ακόμη, πριν τα αλευρώσουμε και αφού τα έχουμε καθαρίσει, αλείφουμε με το μελάνι το σώμα τους, αλευρώνουμε προσεκτικά και μετά τα τηγανίζουμε ολόκληρα. Η νοστιμιά είναι απερίγραπτη…

Κείμενο – φωτογραφίες   Νίκος Λυμπερόπουλος.

#psaremagiaolous#psarema#psaremaskafos#psaremakalami#psarodufeko#ypovrihiopsarema#boats#fouskoto#boating#Greece#summer#summeringreece#sea#sail#boatingworld#sailing#sailingboat#sailinglife#ocean#sailinggreece#photography#holiday#instatravel#sun#beach#yachtingingreece#greek#greekislands#tours#trips

Το Jigging είναι για όλους !!!

Κείμενο – φωτογραφίες: Νίκος Λυμπερόπουλος.

Το ότι το jigging είναι για πολύ έμπειρους ψαράδες είναι μύθος. Πρόκειται για μια από τις αποδοτικότερες τεχνικές ψαρέματος και πραγματοποιείται με καλάμι και μηχανισμό. Με την μέθοδο του jigging, μπορούμε να πιάσουμε μεγάλα και καλά ψάρια όπως συναγρίδες, σφυρίδες , ροφούς, μαγιάτικα κλπ. αρκεί το σκάφος μας να είναι εφοδιασμένο με fishfinder.

Αποδοτικό ψάρεμα με εξαιρετικά αποτελέσματα, αρκεί να ακολουθηθούν κάποιες διαδικασίες!
Το jigging είναι ψάρεμα που γίνεται με καλάμι χρησιμοποιώντας μεταλλικά ομοιώματα ψαριού σε διάφορα βάρη τα οποία ονομάζονται «jigs».
Το jig, είναι ένα ψεύτικο ψάρι από μολύβι, που εξωτερικά περιβάλλεται από χρωματισμούς με πρισματικές αντανακλάσεις, ενώ διαθέτει έντονα τρισδιάστατα μάτια, ανάγλυφα βράγχια και λέπια. Έτσι τουλάχιστον είναι κατασκευασμένα τα καλής ποιότητος τεχνητά δολώματα ώστε να μοιάζουν με αληθινό ψάρι. Χρειάζεται όμως προσοχή γιατί στο εμπόριο κυκλοφορούν και πολύ φθηνά προϊόντα αμφιβόλου αποδόσεως.

Αρματωσιά Καλάμι και μηχανισμός
Το ψαράκι για jigging αρματώνεται συνήθως με μεγάλο αγκίστρι που διαθέτει κοντό στέλεχος και μεγάλη καμπύλη.

Το νήμα είναι το καταλληλότερη επιλογή όσον αφορά τη μάνα που θα τυλίξουμε στον μηχανισμό. Το παράμαλλο με το οποίο θα δεθεί το jig προτείνεται να είναι αόρατο διαμέτρου 70 mm, ώστε να κρατήσει και τα μικρά αλλά και τα μεγάλα ψάρια που θα πιαστούν.
Όσον αφορά το στριφτάρι θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μικρότερο, ανθεκτικό, ανοξείδωτο, με ένσφαιρους τριβείς για ακόμη καλύτερη λειτουργία, μεγέθους τέτοιου ώστε να περνάει ανεμπόδιστα μέσα από τα δακτυλίδια του καλαμιού μας.
Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δώσουμε στη σύνδεση παράμαλλου – jig – αγκίστρων, όπου το κοινό δέσιμό τους θα πρέπει να γίνει με τη χρήση κρίκου.

Αν το jig μας δεν έχει αγκίστρι θα πρέπει να δέσουμε μόνοι μας και μετά να περάσουμε στο νήμα θερμοπλαστικό σωληνάκι, αν και τις περισσότερες φορές το jig συνοδεύετε από ένα ή δύο δεμένα αγκίστρια).
Το προτεινόμενο καλάμι για το συγκεκριμένο είδος ψαρέματος είναι 30 – 50 λιμπρών ή ακόμη ισχυρότερο έως 100 λίμπρες για πολύ μεγάλα ψάρια, ενώ το μήκος του θα είναι περίπου 1,80 – 2 μέτρα. Όσον αφορά το μηχανισμό, θα πρέπει να είναι ελαφρύς και εύχρηστος ώστε να μην μας κουράσει μετά από μερικά «ανεβοκατεβάσματα». Ιδανικοί μηχανισμοί για jigging θεωρούνται εκείνοι με μαγνητικό έλεγχο της περιστροφής της μπομπίνας ελεγχόμενο με διακόπτη, ισχυρό σύστημα προρυθμιζόμενων φρένων σφραγισμένα ρουλεμάν, με υλικό κατασκευής από γραφίτη και αλουμίνιο για όσο το δυνατόν λιγότερο βάρος και σωστά ζυγισμένοι. Η χωρητικότητά της πομπίνας τους θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε να τυλίξουμε 250 μέτρα νήματος 0,50mm με μια σχέση μετάδοσης από 5 έως 6:1. Όσον αφορά το βάρος του μηχανισμού χωρίς το νήμα δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 700 γραμμάρια περίπου. Προσοχή γιατί το μηχανάκι μαζί με το καλάμι θα πρέπει να έχουν όσο το δυνατόν μικρότερο βάρος ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε συνεχώς την γνωστή κίνηση (πάνω – κάτω) του jigging. Αν το εργαλείο μας είναι βαρύ θα κουραστούμε γρήγορα.

Jigging και βυθόμετρο.
Βασική προϋπόθεση για το συγκεκριμένο είδος ψαρέματος είναι ότι το σκάφος μας θα πρέπει να διαθέτει βυθόμετρο, ώστε να επισημάνουμε όχι μόνο τον σωστό τόπο, αλλά και τα ψάρια που ενδεχομένως βρίσκονται εκεί. Διαφορετικά θα ανεβοκατεβάζουμε το καλάμι επί ώρες με μόνο αποτέλεσμα την εκγύμναση των μυών μας…
Στο jigging πρέπει να έχουμε μεγάλη ακρίβεια στο κατέβασμα του δολώματος σε συγκεκριμένα σημεία των αποχών ή των μεγάλων βράχων. Εκεί δηλαδή όπου είτε βρίσκονται, είτε παραμονεύουν για τη λεία τους τα μεγάλα ψάρια.
Στο εμπόριο κυκλοφορούν και ηλεκτρικοί μηχανισμοί οι οποίοι πραγματοποιούν τις κινήσεις του jigging αυτόματα . Έτσι, βλέποντας στο βυθόμετρό μας το βάθος του συγκεκριμένου, ρυθμίζουμε στο μηχανάκι το βάθος που θέλουμε ακριβώς να κατεβάσει αυτόματα το jig, κάτι που μας λύνει τα χέρια και προστατεύει τα εργαλεία μας από το να κολλήσουν στα βράχια και να τα χάσουμε. Υπάρχουν μάλιστα και ηλεκτρικά μηχανάκια με 3 διαφορετικές ταχύτητες jigging και 2 – 3 ταχύτητες ανεβάσματος του ψαριού.

Πώς θα ψαρέψουμε με jigging
Με σβηστή τη μηχανή του σκάφους μας και με το αεράκι να μας παρασύρει αφήνουμε το δόλωμα να κατέβει προς το βυθό. Όταν φτάσει στο πυθμένα σημαδεύουμε την πετονιά, παρατηρούμε το βάθος στο βυθόμετρο και μαζεύουμε 2 – 3 μέτρα γρήγορα για να μην μας σκαλώσει το ψεύτικο ψαράκι. Στην περίπτωση που διαθέτουμε ηλεκτρικό μηχανάκι, βλέπουμε στο βυθόμετρό μας το βάθος του τόπου που θα ψαρέψουμε και ρυθμίζουμε για το ανάλογο βάθος. Μόλις για παράδειγμα φθάσει στα 65 μέτρα θα σταματήσει αυτόματα, ενώ ο βυθός είναι 67.
Στην συνέχεια μαζεύοντας γρήγορα και χαλαρώνοντας, ανεβοκατεβάζουμε το δόλωμά μας , έτσι ώστε να κινείται πάντα από 1 έως 5 μέτρα πάνω από τον πυθμένα.

Για καλύτερο αποτέλεσμα
Η σωστή ανάγνωση του βυθομέτρου θα μας δώσει με το jigging ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, αρκεί τα ψάρια να «τρώνε».
Τα ψαράκια για το jigging κοστίζουν ανάλογα με το βάρος και φυσικά την ποιότητά τους. Ενδεικτικά, αν ψαρέψουμε στα 90 – 110 μέτρα χρειαζόμαστε ένα ψαράκι 350 γραμμαρίων, ενώ μπορούμε επίσης να κάνουμε συνδυασμό jig με «καμπούρη» ( fish balls, lucanus, cabura, ή madai ). Στην περίπτωση αυτή αφ ενός κερδίζουμε βάρος αφ εταίρου μοιάζει σαν το τεχνητό καλαμάρι να έχει αρπάξει το ψαράκι, οπότε αποτελεί μεγαλύτερη πρόκληση για το μεγάλο ψάρι που τριγυρίζει εκεί. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε «καλαμαρόψαρο» το οποίο από τη μια πλευρά είναι ψάρι και από την άλλη καλαμάρι.
Και βέβαια, ανάλογα με το βάθος και το είδος των ψαριών, εξαρτάται το βάρος και το χρώμα των δολωμάτων που θα χρησιμοποιήσουμε.

Αν έχει μπουνάτσα η χρήση του βοηθητικού κινητήρα μόνο στο πρόσω και χωρίς καθόλου γκάζι, θα μετακινεί το σκάφος όσο χρειάζεται πραγματοποιώντας μια ελαφρά πλεύση, αλλά θα μας βοηθήσει και στο να μετακινηθούμε από σημάδι σε σημάδι, αν η απόστασή τους είναι μικρή. Η ταχύτητα καλό είναι να μην ξεπερνά τον 1 κόμβο.
Καλές θάλασσες!!!

Κείμενο – φωτογραφίες: Νίκος Λυμπερόπουλος.

#psaremagiaolous#psarema#psaremaskafos#psaremakalami#psarodufeko#ypovrihiopsarema#boats#fouskoto#boating#Greece#summer#summeringreece#sea#sail#boatingworld#sailing#sailingboat#sailinglife#ocean#sailinggreece#photography#holiday#instatravel#sun#beach#yachtingingreece#greek#greekislands#tours#trips

Σεμινάρια Ψαρέματος. Jigging, φύλακας, συρτή, βαθιά καθετή, slow sinking, παραγάδια.

Εισηγητής: Νίκος Λυμπερόπουλος 6977677627

Jigging, ψάρεμα με μολύβι φύλακα,  πατωτή συρτή, βαθιά καθετή,  slow sinking,  cabura jigging, inchiku, madai, παραγάδια.

Jigging, ψάρεμα με μολύβι φύλακα,  πατωτή συρτή, βαθιά καθετή,  slow sinking,  cabura jigging, inchiku, madai, παραγάδια.

Πληροφορίες για τη διενέργεια θεωρητικών και πρακτικών σεμιναρίων ψαρέματος: τηλ: 697-7677627

Στο εντευκτήριό του ΟΦΣΕ πραγατοποιήθηκε σεμινάριο ψαρέματος με θέμα: “jigging” και “Συρτή με μολύβι φύλακα”. Εισηγητής ο Νίκος Λυμπερόπουλος, συντάκτης στα περιοδικά: “Ψάρεμα και Φουσκωτό” (της εφημερίδας “ΕΘΝΟΣ”), “FISH”, YACHTING CAPITAL και της ιστοσελίδας www.psaremagiaolous.gr

Κατά τη διάρκεια στου σεμιναρίου  παρουσιάστηκαν και αναλύθηκαν οι τεχνικές, οι διαδικασίες και οι παράμετροι των παραπάνω ειδών ψαρέματος, ενώ  απαντήθηκαν ερωτήσεις των παρευρισκομένων. Επίσης έγινε αναφορά στις τεχνικές ψαρέματος  cabura jigging, inchiku και madai, ενώ ορίστηκε ημερομηνία για πρακτική εξάσκηση στο σκάφος.

#psaremagiaolous#fishingingreece#fishing#psarema#psaremaskafos#psaremakalami#psarodufeko#ypovrihiopsarema#boats#fouskoto#boating#Greece#summer#summeringreece#sea#sail#sailing#sailinggreece#photography#holiday#instatravel#sun#beach#yachtingingreece#greek#greekislands#tours#trips#sindagesmagirikis#recipe

Συρτή, βόλτα, Λαυράκια και γαστρονομία.

Κείμενο – φωτογραφίες Νίκος Λυμπερόπουλος

Η συρτή είναι από τα πιο αγαπημένα ψαρέματα, όπου χρησιμοποιούμε συνήθως  τεχνητό δόλωμα. Τα τεχνητά δολώματα δεν είναι κάτι «καινούριο», η τεχνολογία αλλάζει και τα καθιστά όλο και πιο αληθοφανή.

Ψεύτικα ψαράκια είχαν χρησιμοποιηθεί την τελευταία περίοδο της παλαιολιθικής εποχής κι ακόμα περισσότερο την νεολιθική εποχή. Αυτά τα δολώματα αποτελούντο από λεπτές πλάκες κόκαλου, ατρακτοειδούς σχήματος, εφοδιασμένες μ’ αγκίστρια ή ακίδες για να πιάνουν το ψάρι που τσίμπαγε.
Οι  Εσκιμώοι των πόλων, χρησιμοποιούν με μεγάλη μαεστρία και καλά αποτελέσματα τεχνητά δολώματα από κοκάλινες πλάκες που όταν κινούνται στο νερό, μοιάζουν με μικρό ψάρι.
Αυτό το αρκετά έξυπνο τέχνασμα χρησιμοποιούσαν επίσης οι φυλές των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής κι ιδιαίτερα αυτές, στα εδάφη του Καναδά, που περισσότερο ψάρευαν, παρά κυνηγούσαν.

Σήμερα τα τεχνητά δολώματα μπορούμε να τα προμηθευτούμε από τα καταστήματα ειδών αλιείας.

Τα τεχνητά ψαράκια που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε γενικά για συρτή  είναι μήκους 7 έως 12 εκατοστών, ενώ πολύ καλή δουλειά κάνουν και τα ευρείας χρήσεως γνωστά μας κουταλάκια.

Από τα καλύτερα  τεχνητά δολώματα είναι για παράδειγμα τα sebile που πήραν το όνομά τους από τον πρωταθλητή Patrick Sebile, o οποίος κατασκεύασε ένα πραγματικό αριστούργημα. Η πλεύση και η συμπεριφορά των τεχνητών δολωμάτων που δοκιμάσαμε ήταν εντυπωσιακή, τόσο από πλευράς  όψης όσο και από πλευράς  κατασκευής. Η εξωτερική τους εμφάνιση άριστη ενώ το εσωτερικό τους επαναστατικό. Δεν διαθέτουν μόνο το γνωστό  μας κινούμενο μεταλλικό σφαιρίδιο. Υπάρχουν 4 συνολικά, 2 εμπρός και 2 πίσω, ενώ περιέχονται και 2 διαφορετικού ειδικού βάρους υγρά που στο σύνολό τους είναι όλα υπεύθυνα για την τεθλασμένη  πλεύση των ψαριών  

Η πλευστότητά τους ποικίλει, ενώ ο κατασκευαστής αναγράφει στα χαρακτηριστικά τους από 3 έως 20 μέτρα, αναλόγως μοντέλου και ταχύτητας πλεύσης του σκάφους. Σε κατάσταση ακινησίας είναι απολύτως επιπλέοντα, ενώ όλα διαθέτουν σαλαγκιές υψηλής ποιότητας που υπογράφει η εταιρεία Owner.

Η ΑΡΜΑΤΩΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΤΗΣ

Για να φτιάξουμε την αρματωσιά της συρτής θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τέσσερις έως πέντε οργιές πετονιά λεπτότερη κατά δέκα χιλιοστά από τη μάνα. Στο τέλος της μάνας πριν δέσουμε στριφτάρι ψιλό βαρέως τύπου, μπορούμε να περάσουμε  ένα συρόμενο μέτριο μολύβι, εκτός αν το ψαράκι μας έχει μικρή γλώσσα οπότε δουλεύει  από 1 έως 4 μέτρα από μόνο του.

Αφού δέσουμε το στριφτάρι από τη μία του πλευρά στη μάνα, δένουμε το παράμαλλο  από την άλλη  πλευρά του και στο τέλος της ένα από τα τεχνητά δολώματα της επιλογής μας. Μεταξύ στριφταριού και βαριδιού μπορούμε να περάσουμε και μια χάντρα, ώστε όταν το βαρίδι κάποιες φορές συρθεί, να μην χτυπά και τραυματίζει τον κόμπο, αλλά να βρίσκει την χάντρα.

Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΠΛΕΥΣΗΣ

Βασικό ρόλο για το σωστό ψάρεμα συρτής, παίζει η ταχύτητα που θα «σύρουμε» το αλιευτικό μας εργαλείο. Για το συγκεκριμένο ψάρεμα στο οποίο αναφερόμαστε το όργανο μας έδειχνε 3,5 – 3,8 κόμβους περίπου.

Μόλις «χτυπήσει» το ψάρι αμέσως σταματάμε το σκάφος και μαζεύουμε την πετονιά προσέχοντας να μη του δώσουμε «μπόσικα», είτε ψαρεύουμε με το χέρι είτε με καλάμι. Δίνουμε λίγο «αβάντζο» στα φρένα του μηχανισμού και μόλις το ψάρι φτάσει κοντά στο σκάφος χρησιμοποιούμε απόχη για να το φέρουμε μέσα. Η απόχη μας θα πρέπει να είναι αρκετά μακριά για να το χωρέσει ώστε να έρθει στο ντέκ με ασφάλεια.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΨΑΡΙΟΥ

Μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά του ασημόγκριζου πανέμορφου ψαριού, είναι ότι το λαυράκι ανήκει στην τάξη  των οστεοκάνθων, στην ομάδα των ακανθοπτερυγίων και στην οικογένεια των περκιδών. Ψάρι λαίμαργο κι επιθετικό, η επιστημονική του ονομασία είναι «Λαύραξ ο Λύκος» ζει κοντά στις ακτές και στις εκβολές των ποταμών. Το χρώμα του είναι από την επάνω πλευρά γκρίζο – μολυβί και από την κάτω έντονο ασημί. Το σώμα του σκεπάζεται από μικρά λέπια και  έχει ένα αγκάθι στο κάθε «μάγουλο» του σχετικά μεγάλου κεφαλιού του. Ως καταδρομικό ψάρι, ένα μέρος της ζωής του περνά στα γλυκά νερά που τα αφήνει για να κατέβει στη θάλασσα όπου γεννά τα αυγά του. Την Άνοιξη το θηλυκό λαυράκι γεμίζει αυγά που τα γεννά Μάιο και Ιούνιο σε ακτές προστατευμένες από ρεύματα. Την εποχή αυτή τα λαυράκια κολυμπούν σε ζευγάρια, αρσενικό – θηλυκό. Μόλις η θηλυκή λαύραξ αποθέσει τα αυγά της το αρσενικό που παρακολουθεί κάθε της κίνηση πηγαίνει σ’ αυτά και αφήνει υγρό με το οποίο πραγματοποιείται η γονιμοποίησή τους.

Το λαυράκι ψαρεύεται με πεταχτάρι, με πολυάγκιστρο δολωμένο με σαρδέλα, με μονάγκιστρο χωρίς βαρίδι δολωμένο με γαρίδα ζωντανή νύχτα από βάρκα και με άλλους ίσως τρόπους που εμπειρότεροι ψαράδες γνωρίζουν καλύτερα. Ακόμη με συρτή χρησιμοποιώντας  κουταλάκι ή ομοίωμα μικρόψαρου, σαν αυτό που χρησιμοποιήσαμε.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Χρησιμοποιούμε πάντα τεχνητό ψαράκι στα ίδια χρώματα με αυτά που υπάρχουν στην περιοχή που κυνηγά το ψάρι. Είτε αθερίνα είτε σαρδέλα είτε γαύρο κλπ, αυτό είναι ένα από τα μυστικά της επιτυχίας.

Μια δοκιμασμένη τεχνική ακόμη, είναι να χρωματίσουμε τα βράγχια του τεχνητού ψαριού με κόκκινο αδιάβροχο μαρκαδόρο, ώστε το τεχνητό ψαράκι να φαίνεται τραυματισμένο, άρα ελκυστικότερο.

ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ

Αφού καθαρίσουμε τα ψάρια από τα λέπια και τα σπάραχνα πολύ προσεκτικά και επιμελώς για να μην σπάσουν, τα ξεπλένουμε με θαλασσινό νερό εάν η διαδικασία αυτή γίνει στη θάλασσα, αλλιώς στον νεροχύτη.

Σε μικρή κατσαρόλα σοτάρουμε ένα μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο με μισό φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο μέχρι να μαραθεί. Προσθέτουμε  τέσσερις μέτριες τομάτες ξεφλουδισμένες σε φέτες, αλάτι, πιπέρι, τριμμένο θυμάρι, μερικά φύλλα ολόκληρα δάφνης, ένα φλιτζάνι του τσαγιού λευκό κρασί και αφήνουμε να βράσουν για είκοσι λεπτά.

Βάζουμε τα ψάρια σε ανάλογο ταψί, κόβουμε ένα λεμόνι σε λεπτές ροδέλες και τις τοποθετούμε πάνω τους. Ρίχνουμε τη σάλτσα στο ταψί και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για σαράντα λεπτά. Μετά βγάζουμε το φαγητό από το φούρνο, ψιλοκόβουμε φρέσκο μαϊντανό  και το πασπαλίζουμε. Σερβίρουμε ζεστό, με ένα καλό δροσερό λευκό ξηρό κρασί.

Κείμενο – φωτογραφίες Νίκος Λυμπερόπουλος

#psaremagiaolous#fishingingreece#fishing#psarema#psaremaskafos#psaremakalami#psarodufeko#ypovrihiopsarema#boats#fouskoto#boating#Greece#summer#summeringreece#sea#sail#sailing#sailinggreece#photography#holiday#instatravel#sun#beach#yachtingingreece#greek#greekislands#tours#trips#sindagesmagirikis#recipe

Πραγματοποιήθηκε στη Βενετία η πρώτη παγκόσμια Regatta ηλεκτρικών σκαφών.

Επιμέλεια Νίκος Λυμπερόπουλος

Μετά από ενάμισι χρόνο προετοιμασίας, το πρώτο e-Regatta στον κόσμο πραγματοποιήθηκε στο VeniceArsenale στο πλαίσιο του VeniceBoatShow. Το regattaδιήρκεσε  τρεις ημέρες, συμπεριλαμβανομένης μιας ποικιλίας εκδηλώσεων που αποσκοπούν να αναδείξουν τα οφέλη των ηλεκτρικών σκαφών, όπως χαμηλό θόρυβο, εκπομπές και γνωριμία με το αντικείμενο.

Διεθνής στόλος

Αρχικά προγραμματίστηκε να πραγματοποιηθεί πριν από ένα χρόνο, το e-Regatta όμως αναβλήθηκε και στη συνέχεια ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας. Κατασκευαστές σκαφών από τη Βόρεια Αμερική, τη Βόρεια Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στη φετινή διοργάνωση και τελικά διαγωνίστηκαν 21 ομάδες από την Ιταλία, τις Κάτω Χώρες, τη Γερμανία και τη Σλοβενία.

Η πλήρης λίστατων συμμετεχόντων:

  • Anvera e-Lab (Emilia-Romagna, Italy)
  • AS Labruna (Puglia, Italy)
  • Bellmarine / Transfluid electric motors powering Alumax Boats (Netherlands)
  • Cantiere Archetti (Venice)
  • Cantiere Ernesto Riva (Lake Como, Italy))
  • Cantiere Motonautico Veneziano (Venice)
  • Cantiere Nautico Erio Matteri (Lake Como)
  • Cantiere Nautico Studioplast (Venice)
  • Cantiere San Pietro di Castello (Venice)
  • Classic Boats Venice– powered by Torqeedo electric motors (Germany)
  • e-Dyn electric motors (Slovenia)
  • Greenline Yachts (Slovenia)
  • Hovercraft inflatable e-boats (Slovenia)
  • Mondino Nautica (Venice)
  • Vita Yachts (Italy/UK)

Λεπτομέρειες εκδήλωσης

Υπάρχουν τρεις κύριες κατηγορίες που καθορίζονται από το μήκος (κάτω από 4 μέτρα, 4-9 μέτρα και πάνω από 9 μέτρα με υποκατηγορίες ανά πηγή ενέργειας – μπαταρία / υβριδικό / ηλιακό.

Η εκδήλωση  e-Regatta ξεκίνησε με μια απογευματινή πομπή στον κόλπο του Αγίου Μάρκου της Βενετίας Arsenale, όπου τα σκάφη αγκυροβόλησαν στο E-Village του Venice Boat Show και προχώρησαν κατά μήκος του Μεγάλου Καναλιού  με όλους τους συμμετέχοντες να φέρουν εθνικές σημαίες.Την δεύτερη ημέρα, ο διαγωνισμός Slalom και e-Ballerina πραγματοποιήθηκε στο Arsenale Dock  σε μια συγκεκριμένη  πορεία, ενώ το e-Ballerina ήταν παρόμοιο με μια «πρόκληση για πατινάζ» στο οποίο τα σκάφη κρίθηκαν με βάση την ικανότητά τους να κάνουν ελιγμούς στο ρυθμό της μουσικής. Η μέρα ολοκληρώθηκε με έναν αγώνα σπριντ από το κανάλι Santo Spirito προς το νησί San Clemente.

Τέλος, η τρίτη ημέρα περιελάμβανε έναν δίωρο αγώνα αντοχής που η εκκίνηση έγινε  σε στυλ LeMans. Νικητής ήταν το σκάφος που συγκέντρωσε το υψηλότερο σύνολο πόντων από όλες τις ημέρες και ήταν το Anvera Elab.

Στο σκάφος Anvera Elab που κέρδισε,  επέβαιναν ο Luca Ferrari, ιδρυτικός συνεργάτης της Anvera, που ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής τάξης 1 ως οδηγός το 1994 και το 1997 ως Team Manager και έχει βρεθεί στο βάθρο του παγκόσμιου πρωταθλήματος πέντε φορές. Στο τιμόνι, ήταν ο μηχανικός αεροδιαστημικής Maurizio Cheli, ο οποίος το 1993 κέρδισε τα προσόντα του αστροναύτη στο διαστημικό κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον.

Το μέλλον ανήκει στην ηλεκτροκίνηση…

Το ψάρεμα της Σουπιάς από σκάφος και από ακτή.

Κείμενο- φωτογραφίες: Νίκος Λυμπερόπουλος

Καταπληκτικό έδεσμα και ίσως το καλύτερο δόλωμα μαζί με το καλαμάρι για συρτή με μολύβι φύλακα. Η σύλληψη της σουπιάς γίνεται από σκάφος αλλά και από ακτή, χρησιμοποιώντας καλαμαριέρες.

Η γνωστή μας «Σουπιά»,  ζει βεβαίως στη θάλασσα και είναι νοστιμότατη. Τη συναντάμε στην «κουζίνα μας»  τη σαρακοστή – και όχι μόνον –  μαγειρεμένη στην κατσαρόλα, στον φούρνο, στο τηγάνι αλλά και στα κάρβουνα.

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΟΠΟΔΟ
Η Σουπιά, ή «Σηπία η κοινή» όπως είναι το επιστημονικό της όνομα ανήκει στην οικογένεια των κεφαλόποδων και διαθέτει 10 πλοκάμια, εκ των οποίων τα δυο είναι μεγαλύτερα.
Μετά το κεφάλι επεκτείνεται το κυρίως σώμα που στην επάνω πλευρά του διαθέτει αυγοειδές όστρακο, το λεγόμενο κόκαλο της σουπιάς. Στο πίσω τμήμα του σώματός της βρίσκεται ο αδένας που εκκρίνει ένα μαύρο υγρό που ονομάζουμε μελάνι, μέρος του οποίου απελευθερώνει  όταν αισθανθεί ότι κινδυνεύει. Με αυτό τον τρόπο θολώνει τα νερά και βρίσκει την ευκαιρία να ξεφύγει.

ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ
Τρέφεται με γαρίδες και μικρά ψάρια, ενώ έχει την ικανότητα ν’ αλλάζει τα χρώματά της και να τα προσαρμόζει ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται. Το μελάνι της χρησιμοποιείται στην ζωγραφική ενώ το κόκαλό της κονιορτοποιημένο είναι θαυμάσια σκόνη για καθαρισμό δοντιών!
Εκτός από νοστιμότατο φαγητό είναι βεβαίως και θαυμάσιο δόλωμα στην καθετή στο παραγάδι, αλλά και ζωντανή, δολωμένη ολόκληρη σε ψάρεμα με μολύβι φύλακα ή κομμάτι στην καθετή και στο παραγάδι.

ΠΩΣ ΨΑΡΕΥΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΟΥΠΙΕΣ
Ρίχνουμε την πετονιά μας κι αφού πατώσει σηκώνουμε μισή οργιά. Καθώς η βάρκα μας μετακινείται κουνάμε το χέρι μας πάνω κάτω αργά, σηκώνουμε λίγο και επαναλαμβάνουμε μέχρι να συναντήσουμε τις σουπιές. Κατ’ αυτό τον τρόπο τα ψαράκια-καλαμαριέρες μοιάζουν ζωντανά, οι σουπιές ξεγελιούνται και απλώνουν τα πλοκάμια τους για να τα πιάσουν. Εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε ένα βάρος, αμέσως τραβάμε με μια κοφτή κίνηση για να τις καρφώσουμε, ενώ μετά μαζεύουμε την πετονιά με μέτριο ρυθμό ώστε να τη φέρουμε στη βάρκα. Εδώ όμως χρειάζεται προσοχή γιατί θα μας πιτσιλήσει με νερό και μελάνι, οπότε καταλαβαίνετε το χάλι που θα δημιουργήσει γύρω της, όπως φαίνεται στην φωτογραφία.


ΤΑ ΑΛΙΕΥΤΙΚΑ ΜΑΣ ΕΡΓΑΛΕΙΑ.
Οι επαγγελματίες ψαραδες τις σουπιές τις ψαρεύουν με μανωμένα δίχτυα.
Εμείς οι ερασιτέχνες τις ψαρεύουμε με καλαμαριέρες νύχτα με φεγγάρι, τις πρώτες πρωινές ώρες, ή μία δύο ώρες πρίν νυχτώσει.
Ένας από τους αποδοτικότερους τρόπους ψαρέματος σουπιάς είναι ο  τύπου καθετής.
Δένουμε πάνω σε πετονιά 60 έως 80 mm, τέσσερις, πέντε ή και παραπάνω καλαμαριέρες – ψαράκια διαφόρων φωσφορούχων χρωμάτων, έντονο κόκκινο, πράσινο ή πορτοκαλί με παράμαλλο μήκους 5 – 6 πόντων, διαμέτρου 30 – 45 mm, σε απόσταση καλαμαριέρας από καλαμαριέρα 40 έως 60 πόντους. Η απόσταση αυτή αυξάνεται όσο πιο βαθιά ψαρεύουμε. Στο τέλος δένουμε βαρίδι το οποίο καλό θα είναι να διαθέτει και στριφτάρι.
Μπορούμε ακόμη να χρησιμοποιήσουμε πολύχρωμες καλαμαριέρες σε σχήμα γαρίδας τις οποίες περνάμε σε  έτοιμη συρμάτινη αρματωσιά με τρία παράμαλλα, που αγοράζουμε από κατάστημα ειδών αλιείας.


Προμηθευόμαστε όμως ακόμη μερικές καλαμαριέρες για ρεζέρβα και από δυο – τρεις  αρματωσιές για να είμαστε σίγουροι. Πολλές φορές καθώς ψαρεύουμε οι καλαμαριέρες μπορεί να κολλήσουν στον πυθμένα επάνω σε κάποιο παλιό παραγάδι, ή ακόμη και σε δίχτυα. Είναι αμαρτία να χαλάσουμε το ψάρεμά μας για ένα κόλλημα.
Μόλις φέρουμε τη σουπιά επάνω και πριν τη βάλουμε στη βάρκα, την κρατάμε για λίγο προς τη θάλασσα για να βγάλει το νερό και το μελάνι της, ενώ αμέσως μετά την τοποθετούμε σε κουβά με απάκι. Εμείς για να φωτογραφίσουμε το ψάρεμα δεν ακολουθήσαμε την παραπάνω διαδικασία τα αποτελέσματα τα βλέπετε…Προσοχή στο πιτσίλισμα, γιατί θα μας κάνει με τα μελάνια της χάλια!!!

ΣΟΥΠΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΗ
Εάν δεν διαθέτουμε βάρκα ή τέλος πάντων θέλουμε να πιάσουμε σουπιές από την ακτή είτε για φαγητό, είτε για δόλωμα, χρησιμοποιούμε το ίδιο καλάμι με το οποίο ψαρεύουμε με μονάγκιστρο. Δένουμε μια από τις δύο προαναφερόμενες αρματωσιές, πετάμε στην θάλασσα και μόλις το βαρίδι πατώσει αρχίζουμε να μαζεύουμε σιγά – σιγά πετονιά. Οι καλαμαριέρες μοιάζουν σαν κοπαδάκι που κολυμπά στον πυθμένα, το βλέπει η σουπιά,  επιτίθεται, πιάνεται στις βελόνες της καλαμαριέρας, εμείς μαζεύουμε την πετονιά με τη χρήση του μηχανισμού μας και φέρνουμε το κεφαλόποδο έξω.
Αν τα νερά είναι πολύ ρηχά, δένουμε μια μόνο καλαμαριέρα με αόρατο παράμαλλο 30 mm, μήκους  40 περίπου πόντων, μισό μέτρο πάνω από το βαρίδι. Αν στο σημείο που θα ψαρέψουμε υπάρχει εκτός από άμμο και βραχάκια, μπορούμε αντί για βαρίδι να χρησιμοποιήσουμε ένα μικρό κομμάτι αλυσίδα, ώστε να μην έχουμε κολλήματα στον πυθμένα.
Καλό θα είναι να χρησιμοποιήσουμε απόχη γιατί αν δεν έχει πιαστεί καλά από τα μουστάκια, μπορεί να «ξεβελονιαστεί» και να μας φύγει.

ΟΙ ΣΟΥΠΙΕΣ ΩΣ ΔΟΛΩΜΑ
Για να δολώσουμε τις σουπιές προχωρούμε στην παρακάτω διαδικασία:
Τις Καθαρίζουμε και τις ξεπετσιάζουμε. Χρησιμοποιούμε μόνο το σώμα, ενώ το κεφάλι και τα πλοκάμια τα τηγανίζουμε ή τα χρησιμοποιούμε για άλλου είδους ψάρεμα (εμείς πάντως τα τρώμε τηγανητά…)
Αφού καθαρίσουμε καλά τις σουπιές ρίχνουμε τα σώματα σε κουβά με λίγο θαλασσινό νερό, τα παραγουλιάζουμε καλά – καλά μέχρι ν’ ασπρίσουν και τα τοποθετούμε σε ξύλο. Με κοφτερό μαχαίρι τα κόβουμε λωρίδες και κατόπιν κομμάτια μεγέθους αναλόγως των αγκίστρων που θα χρησιμοποιήσουμε. Τα κομμάτια αυτά διατηρούμε σε δοχείο με θαλασσινό νερό μέχρι να τα δολώσουμε στο παραγάδι.
Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε τη σουπιά στην καθετή, παίρνουμε μαζί μας το σώμα και λίγο πριν αρχίσουμε να ψαρεύουμε κόβουμε σε λωρίδες όπως παραπάνω, αναλόγως πάντα του μέγεθος των αγκίστρων που χρησιμοποιούμε.
Μεγάλη προσοχή πρέπει να δώσουμε ώστε να μην κολλήσουν επάνω τους κόκκοι άμμου θαλάσσης ή οποιαδήποτε άλλα ξένα σωματίδια, γιατί το δόλωμά μας θα χαλάσει και δεν θα το τρώνε τα ψάρια.
Στο ψάρεμα με μολύβι φύλακα δολώνουμε τη σουπιά ολόκληρη και ζωντανή.

ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ
Εάν κατά τη διάρκεια νηστείας αγοράσουμε σουπιές για να τις καταναλώσουμε, σας δίνουμε μια σειρά χρήσιμων συμβουλών για τι πρέπει να προσέχουμε στην επιλογή του προαναφερόμενου κεφαλόποδου προκειμένου να αποφύγουμε το εξαιρετικά δυσάρεστο ενδεχόμενο μιας τροφικής δηλητηρίασης από ακατάλληλα θαλασσινά :
1.Η επιφάνειά τους να είναι υγρή και γυαλιστερή,
2. η σάρκα τους να είναι συμπαγής και ελαστική,
3. τα μάτια γυαλιστερά, ζωηρά και χωρίς κηλίδες και
4. τα πλοκάμια και οι βεντούζες να είναι ανθεκτικά στο τράβηγμα.
Οι ίδιες προφυλάξεις βέβαια ισχύουν  και για το φρέσκο χταπόδι, ή καλαμάρι.

 Κείμενο- φωτογραφίες: Νίκος Λυμπερόπουλος

#psaremagiaolous#fishingingreece#fishing#psarema#psaremaskafos#psaremakalami#psarodufeko#ypovrihiopsarema#boats#fouskoto#boating#Greece#summer#summeringreece#sea#sail#sailing#sailinggreece#photography#holiday#instatravel#sun#beach#yachtingingreece#greek#greekislands#tours#trips#sindagesmagirikis#recipe

Ευτυχώς ήταν ασφαλισμένοι !

Ο Νόμος 2743/99 επέβαλε την υποχρέωση ασφάλισης της αστικής ευθύνης προς τρίτους και επιβαίνοντες, για τα σκάφη και πλοία αναψυχής κατά την μετακίνηση και κυκλοφορία τους στη θάλασσα.

Ασφάλειες Νικόλαος Λυμπερόπουλος 

6977677627

Πιστοποιημένος Ασφαλιστικός Σύμβουλος. Αρ Μητρώου: 370010

Συγγρού 196, 17671, Αθήνα.

Βασική ασφάλιση για ταχύπλοα σκάφη:

  76 – 100hp.   60  € 

101 – 200hp.   65 €  

201 – 250 hp    85 €

251 – 300hp. 98 €

301 – 400hp. 125 €


Βασική ασφάλιση για ιστιοπλοϊκά σκάφη:
Έως     5,99 μέτρα.   76 €
Από   6 – 10 μέτρα. 113 €

Από 10 – 13 μέτρα. 142 € 

Από 13 – 16 μέτρα. 184 €

*** Σας προσφέρουμε επίσης ολοκληρωμένη μελέτη-ανάλυση  για θέματα νοσοκομειακής περίθαλψης-υγείας, ασφάλισης οχημάτων, πυρός, αστικής ευθύνης επαγγελματιών κλπ. Στη διάθεση σας για μια προσωπική ασφαλιστική λύση.

 Η ασφάλιση σκάφους για αστική ευθύνη είναι υποχρεωτική (Νόμος 4256/14-04-2014).

 Ο Νόμος 2743/99 επέβαλε την υποχρέωση ασφάλισης της αστικής ευθύνης προς τρίτους και επιβαίνοντες, για τα σκάφη και πλοία αναψυχής κατά την μετακίνηση και κυκλοφορία τους στη θάλασσα. Ο πρακτικός τρόπος αναγνώρισης των σκαφών τα οποία εμπίπτουν στην παραπάνω υποχρέωση του Νόμου 2743 είναι ο ακόλουθος :
Ένα σκάφος αναψυχής έχει υποχρέωση να είναι ασφαλισμένο για την αστική ευθύνη προς τρίτους και επιβαίνοντες εάν είναι ταχύπλοο ανεξάρτητα από το την χρήση και το μέγεθος του.
Σύμφωνα με τον ισχύοντα Κανονισμό Λιμένος Πειραιώς (αρ. 22/2000), ο οποίος έχει εφαρμογή σε όλα τα λιμάνια της Ελληνικής Επικράτειας, ένα σκάφος χαρακτηρίζεται Ταχύπλοο εφόσον έχει κάποιο από τα παρακάτω τεχνικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα:
1. Ανεξάρτητα από τύπο ή υλικό κατασκευής εάν φέρει :
Κινητήρα άνω των 30ΗΡ ή 
Κινητήρα έσω/έξω  άνω των 40ΗΡ ή 
Κινητήρα εσωλέμβιο πετρελαιοκινητήρα άνω των 70ΗΡ

2. Φουσκωτό στο σύνολό του ή μέρος του, ανεξάρτητα από υλικό κατασκευής είναι διπλής ή πολλαπλής γάστρας ή γάστρας τύπου V εάν φέρει :
Κινητήρα εξωλέμβιο  άνω των 15ΗΡ ή 
Κινητήρα έσω/έξω βενζινοκινητήρα άνω των 30ΗΡ ή 
Εσωλέμβιο πετρελαιοκινητήρα άνω των 50ΗΡ

3. Ανεξάρτητα από τύπο ή υλικό κατασκευής εάν φέρει :
κινητήρα άνω των 15ΗΡ και σύστημα πρόωσης με υδραυλική αντίδραση (water jet).

4. Θαλάσσιο μοτοποδήλατο (jet ski)

5. Hover craft

Νικόλαος Λυμπερόπουλος

6977677627

Πιστοποιημένος Ασφαλιστικός Σύμβουλος.

Αρ Μητρώου: 370010.

Προετοιμασία για «καρτέρι» και «βαθύ καρτέρι».

Από τον “Ψαροκυνηγό”

Μία από της κλασσικές και ενδεδειγμένες τεχνικές του υποβρύχιου κυνηγίου είναι το καρτέρι, είτε αυτό είναι ρηχό, είτε βαθύ. Ο ψαροκυνηγός κινείται αθόρυβα προς τον πυθμένα της θάλασσας, επιλέγει ένα πόστο άλλοτε εμπειρικά, άλλοτε καθοδηγούμενος από το ένστικτο του και εκεί γίνεται ένα με το βυθό.

Σκοπός του, με την επιλογή αυτή, να κάνει το ψάρι να πλησιάσει προς αυτόν και όχι να το ακολουθήσει.
Ο εξοπλισμός παίζει σημαντικό ρόλο στο καρτέρι – όπως άλλωστε σε όλες τις τεχνικές ψαρέματος – είτε πρόκειται για ακτής, είτε για επιφανείας, είτε για υποβρύχιο ψάρεμα περί του οποίου γίνεται ο λόγος.

Η Μάσκα
Ως προς το σχεδιασμό και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της δεν διαφέρει γενικά από μία μάσκα που χρησιμοποιείται και για οποιαδήποτε άλλη τεχνική, οπότε μπορεί να είναι μαύρη, από μαλακή σιλικόνη που αποτελεί το απόλυτο υποαλλεργικό και άνετο υλικό, ακόμα και μετά από πολύωρη χρήση. Ο σκελετός της θα πρέπει να είναι στιβαρός, ενώ ο εσωτερικός της όγκος ανάλογος του βάθους εφαρμογής του καρτεριού. Στο ρηχό καρτέρι μία μάσκα μεσαίου εσωτερικού όγκου λειτουργεί καλύτερα, το οπτικό μας πεδίο μεγαλώνει, ενώ το μειωμένο βάθος δεν μας αναγκάζει σε πολλαπλές εξισώσεις και αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου, κάτι που κάνει έναν ψαροκυνηγό να επιλέξει σαφώς μια μάσκα ελάχιστου όγκου στο βαθύ καρτέρι.
Ως προς τα χρώματα του σκελετού, καλό θα ήταν να αποφεύγουμε τα έντονα ή φωτεινά, ειδικά σε μία τεχνική διακριτική όπως το καρτέρι, όπου καλούμαστε να φέρουμε εντός βεληνεκούς και τους πλέον καχύποπτους «κατοίκους» του βυθού. Προτείνονται οι μάσκες με σκελετό σε χρώμα παραλλαγής η μαύρο, δίχως αυτό να σημαίνει πως οποιαδήποτε άλλη σκουρόχρωμη κρίνεται ακατάλληλη.
Τα κρύσταλλα-καθρέπτες δεν ωφελούν σε τίποτα, η τεχνική τους επεξεργασία «σκουραίνει» κατά πολύ το οπτικό μας πεδίο, καθιστώντας τη χρήση τους – ειδικά τις μέρες με συννεφιά ή κατά την ανατολή και τη δύση – σχεδόν προβληματική. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τα κρύσταλλα κιτρίνου χρώματος.

Αναπνευστήρας και Πέδιλα
Η διατομή του αναπνευστήρα πρέπει να είναι, ανάμεσα στα 18 έως τα 21mm με ανατομική κλίση που θα πρέπει να ακολουθεί το προφίλ του κεφαλιού. Στο χρώμα θα πρέπει να επιλέγουμε την παραλλαγή ή έστω κάτι ουδέτερο, σκούρο, μονόχρωμο. Ειδικότερα στο βαθύ καρτέρι κρίνονται απαραίτητες ένα ζευγάρι λεπίδες νευρικότατες, με άμεση εκτόνωση και ιδιαίτερα προσεγμένα τεχνολογικά υλικά. Υαλονήματα και ανθρακονήματα θα πρέπει να πρωταγωνιστούν στης επιλογές μας, κοστίζουν μεν ακριβά, είναι όμως τα μοναδικά υλικά που μπορούν να αποδώσουν τα μέγιστα στα κατάλληλα προπονημένα πόδια. Όσον αφορά τη σκληρότητα των λεπίδων μας, δεν θα προτείνουμε τα σκληρά, καθώς το μόνο που προσφέρουν είναι να κουράζουν τα πόδια μας. Διαλέγοντας μία μαλακή ή μεσαίας σκληρότητας λεπίδα ανάλογη του σώματός μας και δουλεύοντάς τη σωστά, ανακαλύπτουμε το δρόμο από και προς το βυθό.
 

Η Στολή
Το καρτέρι είναι μία τεχνική στατικής μορφής. Αυτό, σημαίνει πως ο ψαροκυνηγός, εφόσον κινείται λιγότερο, κρυώνει περισσότερο. Συνεπώς ακόμα και τους καλοκαιρινούς μήνες ειδικά στο βαθύ καρτέρι, το 5άρι σακάκι κρίνεται απαραίτητο, σε συνδυασμό με ένα 3άρι παντελόνι, ενώ για περιοχές με πιο ζεστά νερά, το 3άρι υλικό θα δουλέψει θαυμάσια ακόμα και με ένα 2άρι γιλέκο εσωτερικά. Το χειμώνα αυξάνουμε κατά 2mm το πάχος των υλικών μας, χρησιμοποιώντας έτσι 7άρι σακάκι και 5άρι παντελόνι. Προσέξτε την επιλογή της ποιότητας του νεοπρέν, ως προς τη φυσαλίδα του. Μικρές, πυκνές φυσαλίδες απαιτούν λιγότερα κιλά στη ζώνη μας, ενώ η πλευστότητά μας ρυθμίζεται πολύ πιο αρμονικά λόγω συμπίεσης, εξαιτίας του αυξημένου βάθους, φαινόμενο που συναντάμε πολύ συχνά στις στολές που είναι κατασκευασμένες από υλικά μεγάλης-φυσαλίδας. Ως maximum της άνεσης, της απόλυτης εφαρμογής και της αποδοτικότητας, το λείο ξυρισμένο υλικό σε παραλλαγή αποτελεί επιλογή των πιο έμπειρων κυνηγών, ενώ ιδιαίτερα αποτελεσματικό και ταυτόχρονα ανθεκτικότατο, είναι το ξυρισμένο νεοπρέν εσωτερικά με εξωτερική φόδρα παραλλαγής.
 

Το όπλο
Η επιλογή του όπλου παίζει σημαντικό ρόλο στο ψαχρτήρι, είναι αυτό που θα στείλει τη βέργα ευθύβολα, ταχύτατα και με δύναμη τέτοια ώστε να ξεπεράσει το ψάρι και να ανοίξει το φτερό της.
Τα λάστιχα, παίζουν καταλυτικό ρόλο, ενώ η αντοχή του σωλήνα και κατ’ επέκταση όλων των υλικών του όπλου για το καρτέρι γενικότερα, αποτελούν τα σοβαρότερα κριτήρια των επιλογών μας.
Ξύλο και ανθρακονήματα είναι τα συνιστώμενα για τα όπλα του ψαροκυνηού, καθώς οι έντονες στρεβλώσεις του σωλήνα, λόγω μέγιστης φόρτισης τα καθιστούν απαραίτητα. Όσον αφορά τα μεγάλα μήκη, συχνά κρίνεται απαραίτητη η χρήση των διπλών ελαστικών, ειδικά για όσους έχουν αδυναμία στις βολές.
Για τα κοντά όπλα, ένα ζευγάρι 19 -20mm χαρίζουν αυτό που ζητάμε στο καρτέρι. Ανάλογα το ψάρι, την εποχή και τη διαύγεια, επιλέγουμε το μήκος του όπλου που θα ψαρέψουμε: 100, 110 και 115cm χρησιμοποιούμε το καλοκαίρι, ενώ τα μικρά 82 – 90cm για τους θολούς χειμερινούς μήνες με εξίσου άριστα αποτελέσματα.
 

Το Μουλινέ
Στο καρτέρι δεν υπάρχει όπλο χωρίς Μουλινέ. Ανά πάσα στιγμή δεν ξέρουμε τι ψάρι θα μας προκύψει και σίγουρα είναι καλύτερα να είμαστε προνοητικοί.
Το μουλινέ, οριζόντιο η κάθετο, αποτελείται από τη βάση του, το καρούλι του, το τύμπανο και το μοχλό του τυλίγματος. Η βάση, πρέπει να εφαρμόζει απόλυτα στο όπλο και η προσαρμογή της σε αυτό να είναι στιβαρή.
Συχνά είναι μεγάλες οι δυνάμεις που ασκούνται από ένα μεγάλο ψάρι στο όπλο καθώς το νήμα ξετυλίγεται, πόσο μάλλον όταν φτάνει στο τέλος του.
Ειδικότερα για το νήμα, το μήκος του είναι ανάλογο της χωρητικότητας του καρουλιού. Καθοριστικό ρόλο του μήκους παίζει η διατομή του.
Ένα μουλινέ που χωράει σχεδόν 40m σχοινί διατομής 2mm, θα χωράει περίπου 50m αν επιλέξουμε σε πάχος το 1,8 mm. Επιλέγοντας καλής ποιότητας νήμα, μειώνουμε το πάχος και αυξάνουμε τη χωρητικότητα. Ως προς το φρένο, αυτό αποτελεί τμήμα του μουλινέ με συνεχή εξέλιξη και καλό θα είναι κατά την αγορά του να επιλέγουμε τα καταξιωμένα προϊόντα.
Ο μοχλός τυλίγματος, θα πρέπει να είναι άνετος, εύχρηστος ακόμα και με τη χρήση των χειμερινών μας γαντιών.
Γενικά, αναζητούμε πάντα το ανθεκτικότερο υλικό στον πλέον μειωμένο όγκο, με την ιδανικότερη χωρητικότητα για τις προσωπικές μας ανάγκες και τις δυνατότητες του όπλου μας. Τώρα είμαστε έτοιμοι για θαλάσσιες εξορμήσεις, με πρωταρχικό μας πάντα μέλημα, την προστασία της θάλασσας.

Τόποι και τρόποι για υποβρύχιο κυνήγι.

Από τον Ψαροκυνηγό.

Είτε για τους «δεινούς» ψαροκυνηγούς, είτε για τους λεγόμενους «εποχιακούς», εκείνους δηλαδή που ψαρεύουν μόνο το Καλοκαίρι, κατά την διάρκεια των διακοπών τους ή τα Σαββατοκύριακα, οι τρόποι και οι τόποι για υποβρύχιο κυνήγι παραμένουν οι ίδιοι.

Αν και δεν διαθέτουμε σκάφος, παράγοντες που πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας πριν ξεκινήσουμε είναι ο καιρός και φυσικά οι πληροφορίες που έχουμε για την περιοχή που θα ψαρέψουμε .Ο καιρός είναι πρωταρχικής σημασίας στην επιλογή του τό­που. Ο τόπος πού θα ψαρέψουμε πρέπει να απαγκιάζει εφόσον θέ­λουμε να απομακρυνθούμε αρκετά και να ψαρέψουμε πολλές ώρες. Οι πληροφορίες επίσης για τον τόπο που θα επιλέξουμε εί­ναι κάτι που θα μας βοηθήσει πολύ. Αυτά ισχύουν κατά βάση για άγνωστα μέρη που θα ψαρέψουμε για πρώτη φορά, αν βρισκόμαστε σε γνωστό μας μέρος τότε η επιλογή του τόπου θα γίνει σύμφωνα με τα προσωπικά μας δε­δομένα. Ως προς την ώρα, το απογευματινό δεν βολεύει και πολύ γιατί αν πέσουμε ας πούμε γύρω στις 5 θα έχουμε μόνο 3-4 ώ­ρες με φως ημέρας, που μάλλον είναι λίγες, εκτός αν σας φτάνουν.. Το καλύτερο είναι να πέσουμε νωρίς το πρωί ώστε να έχουμε πολλές ώρες στη διάθεση μας. Βέβαια το καλοκαίρι είναι δύσκολο να κοιμηθούμε πριν τις δώδεκα ώστε να έχουμε κλείσει 7-8 ώρες ύπνου πριν το ψάρεμα μας.Το Βασικότερο πριν το υποβρύχιο ψάρεμα είναι να είμαστε ξεκούραστοι.

Ψαρεύοντας
 Κατεβαίνουνε σε μια παραλία και πέφτουμε δεξιά ή αριστερά, κολυμπάμε παράλληλα με τα βράχια της ακτής και επιστρέφουμε. Ο γενικός κανόνας είναι ότι όσο πιο μακριά φτάσουμε τόσο καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα μας κι αυτό γιατί τα κοντινά στην παραλία μέρη είναι πιο ψαρεμένα και κατά κανόνα με λιγότερο καλή διαμόρφωση βυθού. Καλό είναι τα πρώτα χιλιόμετρα να τα κολυμπήσουμε σχετικά γρήγορα και από κει και πέρα να αρχίσουμε να ψα­ρεύουμε συστηματικά. Αν το μέρος είναι κατάλληλο, καλό είναι πηγαίνοντας να πάρουμε την πιο ρηχή ζώ­νη και στον γυρισμό που θα έχουμε ανοίξει τα πνευμόνια μας την πιο βαθιά ή και ανάποδα με τη λογική ότι στον πηγαιμό εί­μαστε πιο ξεκούραστοι και ψαρεύουμε πιο βαθιά, ενώ στο γυ­ρισμό που είμαστε κουρασμένοι πιάνουμε τα ρηχά. Αυτό ανάλογα με την ψαρευτική ιδιοσυγκρασία του καθενός.Σ’ αυτή τη περίπτωση είναι πολύ βολικό να ψαρέψουμε μόνο κατά τη μία κατεύθυνση (χωρίς να γυρίσουμε) μια περιοχή α­κτογραμμής . Αυτό έχει πολλά πλεονεκτήματα. Δεν ψαρεύ­ουμε τον ίδιο τόπο δυο φορές οπότε στην επιστροφή το ενδιαφέρον είναι μειωμένο, Αν έχει πλάγιο καιρό τον παίρνου­με μαζί μας. Ψαρεύουμε  μεγαλύτερα κομμάτια αφού δεν έχουμε επιστροφή, Για να το πετύχουμε αυτό έχουμε και εναλλακτικές λύσεις. Κανονίζουμε με την συντροφιά μας να πέσουμε πρωί και να βγούμε σε ένα σημείο όπου εκεί­νοι θα έχουν πάει για μπάνιο το μεσημέρι και τους ανταμείβουμε κάνοντας τους το τραπέζι με εκλεκτά ψά­ρια, φροντίζουμε να μας παραλάβουν σε κάποιο σημείο όπου έχουμε κανονίσει να βγούμε και πάμε για ψάρεμα με δύο αυτοκίνητα. Αφήνουμε το ένα στο μέρος όπου έχουμε υπολογίσει ότι θα βγούμε με όλα όσα θα χρειαστούμε στην επιστροφή, (ρούχα, πετσέτες, νερό) και στη συνέχεια πάμε με το άλλο αυτοκίνητο και τον ε­ξοπλισμό μας στο μέρος όπου θα πέσουμε. Βουτάμε και βγαίνουμε στο σημείο που έχουμε αφήσει το πρώτο αυτοκίνητο, μετά επιστρέφουμε στο σημείο που πέσαμε και παραλαμβά­νουμε το άλλο αυτοκίνητο.Ο τρόπος αυτός είναι πραγματοποιήσι­μος σε μέρη που ο δρόμος πάει πα­ράλληλα με την παραλία και με πολλές προσβάσεις σε αυτή. Οι ακτές του Σαρωνικού, αλλά και οι ακτές της Εύβοιας που βλέπουν Αιγαίο είναι ιδεώδεις, μόνο που εκεί οι αποστάσεις από παρα­λία σε παραλία είναι μεγάλες και με δύσκολη πρόσβαση.

Σε Κάβους

Μια πολύ καλή επιλογή είναι ένας μακρό­στενος κάβος που έχει πρόσβαση στη βάση του και από τις δύο πλευ­ρές του. Συνήθως αυτοί οι κάβοι κά­νουν παραλίες στη βάση τους και η απόσταση μεταξύ τους μπορεί να είναι πολύ μικρή. Πηγαίνουμε λοι­πόν στη μεριά από όπου θα βγούμε και αφήνουμε εκεί το αυτοκίνητο μας, Στη συνέχεια περπατάμε με τον εξοπλισμό μας τη μικρή απόστα­ση μέχρι την άλλη πλευρά του κά­βου από όπου θα πέσουμε. Ψαρεύ­ουμε γύρω γύρω τον κάβο και βγαί­νουμε από την άλλη μεριά χωρίς να χρειαστεί να γυρίσουμε πίσω.

Σε νησίδες

Αν η απόσταση μιας νησίδας από την ακτή είναι σχετικά μικρή, μπορούμε να περάσουμε απέναντι και να ψα­ρέψουμε γύρω από αυτή. Αν κάνει ρηχά και βράχια μετα­ξύ της και της ακτής, είναι ακόμα καλύτερα γιατί θα πάμε ψαρεύο­ντας και έτσι θα αξιοποιήσουμε το χρόνο μέχρι να κο­λυμπήσουμε απέναντι, θα αι­σθανόμαστε καλύτερα και ψυ­χολογικά από το να κολυμπάμε σε βαθιά νερά χωρίς να βλέπουμε βυ­θό στο πέρασμα.Αν η απόσταση είναι αρκετά μεγάλη, θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα τον καιρό και τα ρεύματα και ακόμα πιο πολύ τα σκάφη που ενδεχομένως θα περνούν ανάμεσα στη νησίδα και την ακτή, που ειδικά το καλοκαίρι μπορεί να είναι πολλά, κάτι που είναι πολύ επικίνδυνο.

Κοντά στην ακτή

Αν γνωρίζουμε την ύπαρξη μιας ξέρας κοντά στην ακτή μπορούμε. να κολυμπήσουμε σε αυτή πέφτοντας από κάποιο κοντινό σημείο της για να την ψαρέψουμε.Θα πρέπει να έχουμε πολύ καλά σημάδια για να βρούμε εύκολα τη ξέρα αφού χωρίς βάρκα δεν είναι εύκολο να ψάχνουμε κάποιο αόριστο σημείο μέσα στο πουθενά. Γενικά δεν είναι πολύ καλή επιλογή να ψάξουμε κολυμπώντας να βρούμε μια ξέρα που είδαμε στο ναυτικό χάρτη ή για την οποία μας είπε κάποιος χωρίς συγκεκριμένο σημάδι, το πιθανότερο είναι να περιπλανηθούμε χωρίς αποτέλεσμα.
Αν όμως ο βυθός είναι  τέτοιος ώστε μπορούμε να ψαρέψουμε ακόμα και αν δεν βρούμε το συγκεκριμένο σημείο που ψάχνουμε, το επιχειρούμε. Ένα από τα πλεονε­κτήματα του πολύωρου ψαρέματος είναι ότι κολυ­μπώντας μεγάλα τμήματα θάλασσας, μπορούμε να ανακαλύψου­με ξέρες, βραχούρες ή πλάκες στην άμμο. Υπάρχουν μέρη που προδιαθέτουν για τέτοι­ες συναντήσεις, αν για παράδειγμα μπροστά σε μία παραλία υ­πάρχουν πλάκες κοντά στην ακτή, δεν αποκλείεται να κάνει και άλλες σειρές με πλάκες πιο ανοιχτά. Αξίζει λοιπόν το κόπο μερι­κές φορές και ακολουθώντας το ένστικτο μας να αφιερώσουμε λίγη ώρα κολυμπώντας πάνω από την άμμο ή τις ποσειδωνίες με σκοπό να βρούμε κάποια τέτοια ξέρα που θα μας αποδώσει καλύτερα ψάρια.Τέτοια σημεία μπορούμε να βρούμε και ακολουθώντας ψάρια που έχουν γιαλώσει, που μόλις μας α­ντιληφθούν επιστρέφουν στο τόπο τους που συχνά είναι πιο ανοιχτά. 

Ιδανικοί βραχότοποι.

Υπάρχουν πολλά μέρη στην Ελλάδα όπου μπορούμε να κο­λυμπήσουμε πολλές εκατοντάδες μέτρα ανοιχτά και τα βρά­χια να μην τελειώνουν πουθενά, ενώ το βάθος μπορεί να μην ξεπερνάει ούτε τα δέκα μέτρα. Αυτοί οι απέραντοι ψαρότο­ποι είναι ιδανικά μέρη για ψαροτούφεκο. Μπορεί να κολυμπάμε για πολλές ώ­ρες, χωρίς να περνάμε ποτέ από το ίδιο σημείο, ενώ ο βυθός να εναλλάσσεται με βράχια, πλάκες, ανεβάσματα και κοψίματα.Αν ψαρεύουμε συστηματικά σε τέτοιες περιοχές τότε καλό είναι να βάλουμε σημάδια, για το υποβρύχιο κυνήγι της επόμενης φοράς.

Τελευταία Νέα

Βρείτε μας στο FB

2,510ΥποστηρικτέςΚάντε Like

Πιο δημοφιλή